Szkoła mistrzów budowy instrumentów ludowych

Cele:

Nauka i upowszechnianie technik budowy polskich instrumentów ludowych oraz wiedzy o ich roli
w kulturze Polski na przestrzeni dziejów metodą bezpośredniego przekazu mistrz-uczeń.

Stworzenie podstaw do twórczości zaspokajającej potrzeby krajowego rynku muzyków oraz kapel na instrumenty związane z danym regionem i wykreowania swoistego „produktu regionalnego” jako elementu tożsamości.

Zainteresowanie młodego pokolenia tradycyjnymi technikami budowy instrumentów
i upowszechnianie fachu twórców instrumentów – wspieranie młodych artystów muzyków.

Opis:

Możliwe są dwie formy zgłoszenia udziału i uczestnictwa w programie – poprzez organizowanie przez instytucje i organizacje społeczne warsztatów, w trakcie których artyści – muzycy ludowi
i moderatorzy przekazują umiejętności praktyczne i wiedzę w zakresie budowy instrumentów, albo poprzez indywidualne kursy nauki budowy instrumentów  ludowych.

W ramach programu  IMiT dofinansowuje – honorarium mistrza-artysty ludowego prowadzącego warsztaty i część kosztów organizacyjnych warsztatów (priorytet I) lub honorarium mistrza prowadzącego kurs indywidualny i honorarium artysty-ucznia za wykonanie projektu zbudowanego instrumentu (priorytet II).

I edycja programu trwa od 31 maja do 15 grudnia 2012 r.
Termin nadsyłania zgłoszeń upływa w dniu 30 kwietnia 2012 roku, zaś termin wyboru projektów
w dniu 15 maja 2012 r. Zgłoszenia należy nadsyłać pocztą na adres: Instytut Muzyki i Tańca, ul. Fredry 8, 00-097 Warszawa oraz w wersji elektronicznej na adres imit@imit.org.pl. O zakwalifikowaniu wniosku decyduje data stempla pocztowego.

Budżet: 30.000 zł.

Osoby odpowiedzialne:

Andrzej Kosowski – Dyrektor Instytutu Muzyki i Tańca
Brygida Błaszczyk – Specjalista ds. programowych

Dotychczasowe rezultaty:

Program uruchomiony

Dokumenty do pobrania:

Regulamin programu

Formularz aplikacyjny – priorytet I

Formularz aplikacyjny – priorytet II

Formularz rozliczenia merytorycznego i finansowego – priorytet I

Formularz rozliczenia merytorycznego i finansowego – priorytet II